با شاعران زرین دشت

از من سراغ فصل بهاران نگیر هی

حتی بهانه ی گل و باران نگیر هی

دریا نبوده ام تو به موجم رسانده ای

حالا مدام وعده ی طغیان نگیر هی

پیکر تراش باش ولی آبرو مبر

صدبار قالب از تن عریان نگیر هی

حالا که آمدی به جنونم کشانده ای

درد مرا به خنده ی پنهان نگیر هی

داغ خزان قلب مرا تازه تر مکن

یعنی سراغ فصل بهاران نگیر هی

آسیه رضایی

خیال مرا خیس و تر کرد و رفت

از احوال دیروز بتر کرد و رفت

همان باد کز سمت غم می وزید

مرا بیشتر به در کرد و رفت

هنوز خیس و خالی هنوز مضطرب

اگر مانده بود و اگر کرد و رفت

در این حیرتم چون خدای کریم!

درون دلم چون اثر کرد و رفت؟

توان من و شعر من عمده بود

فقط با نگاه مختصر کرد و رفت

تمام قد و قامتم شاخه شد

سرو دست خود را تبر کرد و رفت

همین که نوشتم قناری ! بخوان

زچاک غزلهام پر کرد و رفت

هومن هویدا

بدون چشم تو صبحم شبیه تنگ غروب است

ولی کنار تو حتی غروب روشن و خوب است

شب کویریه چشمت پر از ستاره و مهتاب

نگاه گرم تو مصداق آسمان جنوب است

زلال رود نگاهت همیشه جاری و آبی

اگر چه قسمت چشمم در این میانه رسوب است

خیال تا که نمادی ز هیبت تو بسازد

پس از عزیمت تو غرق در بساز و بکوب است

چه اخم از تو چه لبخنده از تو فرق ندارد

تو بهترینی و هر حالتی ز حال تو خوب است

آسیه رضایی

دوستت داشتم و

                      دارم

نابرابر

و هیچ نهضتی از سازمان ملل

پیگیر این نقض حقوق نیست

ف اکبرزاده

نه در ستاره ها

نه در ماه

شب

شب در پیاده رویی که زنی

کودکش را خواب کرده ست

خلاصه می شود

بقیه ی این شعر

دستکش می خواهد

کلاه می خواهد

پتو می خواهد

مشکل

فقط شب نیست

نفس های زمستان

به هیچ وجه کوتاه نمی آیند

      - آسمانِ حجّاج

       برای پرواز
       مساعد نیست

       سکّه

       بازار تهران را قیمتی کرد

       و

       نود و نه درصدِ اروپا در افسردگی !!! –

شبکه را
عوض کن

شب

در این
شعر جا نمی شود

با این
وضعیت

اما
خیلی خوشحالم

من می میرم

مومنین می میرند

ظالمین می میرند

دنیا

پشتِ قباله ی هیچ کس نمی افتد.  

                      اردوان انوشه                 

بر سنگ مقبره اش نوشته بود

لطفن کلیک نکنید

شما به سایتی سر زده اید

که دیگر به روز نمی شود

هومن هویدا

زل زده ام

              به تاریکی

باشد که شرم کند

از سپیدی چشمانم

علیرضا صارمی

رباعی:

در قصه ی شب بوی جنون می آید

دیوانگی از قصه برون می آید

هر جای همین ترانه را بشکافی

تا قد تو فواره ی خون می آید

سپید:

سنگ اول

تخته سیاهی بود

که آموزگاری خپله

سی و دو حرف الفبا را بر آن کند

ودر ذهن من کتیبه شد

سنگ دوم

دختری پرت کرد

که گفتمش دوستت دارم

سرم را چر خاندم

دلم را شکست

سنگ تمام راهم

سنگ تراش خسته ی پیری

بر سینه ام خواهد گذاشت

به راستی

ما در عصر حجر زندگی می کنیم ؟

آسمان می خندید

که چرا کوه

زیر سایه ی ابرش گم شده است

غلامرضا تنها

کلاغ در همه ی زبانها می پرد

مار در همه ی دنیا می گزد

و قورباغه اگر نخواند

زنده نیست

قورباغه نیست

فقط ماییم

در سرزمینی کوچک

که مارمان گزیده است

کلاغمان پریده است

و قورباغه هایمان ابوعطا می خوانند

هومن هویدا