با شاعران زرین دشت

... می بینمت

آدم برفی درونم

                   آب می شود

لکنت زبانم گل می کند

و میان

          دو واژه

منفجر می شوم.

علیرضا صارمی

به دوباره ها نخند

مارگزیده ی عاشق

از هیچ ریسمان سیاه و سفیدی ابا ندارد

همین که رفته ای نیمرویی بپزی

شبانه ی تلخی بر من

               در حال عبور است.

بی انصاف

از قهقرای آشپزخانه ات

ترانه ای

جمله ای

سوتکی

            بزن لااقل

من و این چاقوی در دسترس بی جنبه ایم

گور پدر صبحانه

بیا گرسنه ی توام.

ف. اکبرزاده

از تو

دلبری گذشته است

از من دلشدگی

پا به پای هم پیر شدیم

و از آن همه روز

چیزی نمانده است

جز زیبایی تو

و رسوایی من

 #######

تو طشت زرینی

در گوشه ی حیاط

دریغا خاک کهنه ی ساسانیان

تو را قیمتی  نکرده است

و من

بی جام باده و کوزه ی شراب

خیامم

فیتز جرالد من

هنوز از مادر نزاده است

######

در سال قحط

که آسمان نم پس نمی دهد

و زمین رطوبت نمی بیند

امید همه ی کلا غ ها

به موهای جو گندمی من است

در مزرعه ای

که مترسک شده ام

برای سیمین که تصمیمش درست بود.

اشتباه می کنی

حافظ

غزل هایش را

مرثیه ی مردم نکرده بود

به من حق بده

شب از هر جایی

که دیر آمده باشم

گریه کنم

افسرده شوم

و حرف هایم را حتی

پشت تسلیم جامعه

پنهان کنم

اسکار

یا هر قلمبه ی دیگر

نمی تواند

دل اصغر را فاش کند

اشک ما را نان

حالا حافظ پشیمان است

از سینما که بگذریم

به من بگو

کجای این زندگی

می شود دروغ نگفت.

اردوان انوشه

واضح برسان پیامت آری یا نه؟

دستان مرا تو می فشاری یا نه؟

پهنای زمین به انتظار سبزت

نوروز پیام تازه داری یا نه؟

احسان محبی

عیدتان مبارک

نماز را دو رکعتی می خوانم

انگور را جفت جفت می خورم

و عاشق دو دختر می شوم

هدفی در کار نیست

می خواهم

تنهایی ام را فراموش کنم

هومن هویدا

... ای یگانه ترین یار

در این دره ی تنگ

برای نقطه چین کردن شب

به اندازه ی روشن کردن چند شمع فرصت هست

دست های پرپینه ات را به من بسپار...

صارمی

از فصل زمستان چه بدم می آید

 از این همه باران چه بدم می آید

باران کثافت از بشرمی بارد

از واژه ی انسان چه بدم می آید

*************

بیدارم و ظاهراٌ تو را می بینم

با خواب که دائماٌ تو را می بینم

بیداری و خواب من بهم پیچیده

در هر دو پدیده من تو را می بینم

*************

وصف تو گلی که بر تنش شبنم، من

وصف دگری از تو نمی دانم من

ای وای تمام دفترم خیس شده

بر چهره ی تو چکیده ام نم نم من

************

دیشب دل آسمان برایت لرزید

بر قامت من یکسره باران بارید

من پر شدم و دل خدا خالی شد

در اشک خدا نیز تو را می شد دید

************

یک عالمه درد در دلم جمع شده

انگار تمام قامتم شمع شده

می سوزم و ذره ذره خون می گریم

فرهاد کجا اسیر این وضع شده؟

احسان محبی

از من سراغ فصل بهاران نگیر هی

حتی بهانه ی گل و باران نگیر هی

دریا نبوده ام تو به موجم رسانده ای

حالا مدام وعده ی طغیان نگیر هی

پیکر تراش باش ولی آبرو مبر

صدبار قالب از تن عریان نگیر هی

حالا که آمدی به جنونم کشانده ای

درد مرا به خنده ی پنهان نگیر هی

داغ خزان قلب مرا تازه تر مکن

یعنی سراغ فصل بهاران نگیر هی

آسیه رضایی

خیال مرا خیس و تر کرد و رفت

از احوال دیروز بتر کرد و رفت

همان باد کز سمت غم می وزید

مرا بیشتر به در کرد و رفت

هنوز خیس و خالی هنوز مضطرب

اگر مانده بود و اگر کرد و رفت

در این حیرتم چون خدای کریم!

درون دلم چون اثر کرد و رفت؟

توان من و شعر من عمده بود

فقط با نگاه مختصر کرد و رفت

تمام قد و قامتم شاخه شد

سرو دست خود را تبر کرد و رفت

همین که نوشتم قناری ! بخوان

زچاک غزلهام پر کرد و رفت

هومن هویدا